Во романот, Пешов нè враќа во деведесеттите години на минатиот век – период на распад на една држава, исцртување нови граници и подем на транзициските фигури што ја создаваат новата општествена реалност. Во тој историски пресврт и низ интимната перспектива на едно македонско семејство, се отвора приказна за потрагата по подобар живот и посигурна иднина.

Но „Беше еднаш на Истокот“ е многу повеќе од приказна за иселување. Тоа е меѓугенерациска сага за спомените, надежите, разочарувањата, чувството на припадност и потрагата по идентитет. Движејќи се меѓу минатото и сегашноста, меѓу Истокот и Западот, меѓу Македонија и Италија, романот поставува едно тивко, но длабоко прашање: каде навистина се наоѓа домот?